نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسنده
دانشیار اقلیم شناسی گروه جغرافیا دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران.
چکیده
تغییر اقلیم به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های قرن ۲۱، تهدیدی چندبعدی برای امنیت زیست‌محیطی، اقتصادی و حتی نظامی کشورهاست. ایران نیز با خشکسالی، طوفان‌های گرد و غبار، کاهش منابع آب و گرمایش شدید مواجه است. در چنین شرایطی، فناوری‌های نوظهور (Emerging Technologies) می‌توانند ابزاری مؤثر برای پایش، پیشگیری، مدیریت و سازگاری با پیامدهای اقلیمی باشند. تغییر اقلیم، دیگر صرفاً یک مسئله زیست‌محیطی نیست؛ بلکه به‌عنوان یک تهدید امنیتی چندبعدی (Multi-dimensional Security Threat) شناخته می‌شود. در ایران، با توجه به موقعیت جغرافیایی خشک، منابع محدود آب، و قرارگیری در منطقه‌ی ناپایدار خاورمیانه، تغییر اقلیم میتواند بر ثبات ملی، مأموریت‌های نظامی، و امنیت مرزها تأثیر مستقیم بگذارد. شرایط آب وهوایی نامطلوب میتواند به برنامه های آموزشی، زنجیره های آمادی و تجهیزات مهم آسیب برساند. خشکسالی، آتش سوزی و دمای بالای هوا میتواند بسیاری از فعالیتهای آموزشی را تحت تأثیر قرار دهد و زنجیره آمادی ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرد. تغییرات اقلیمی تبعات و پیامدهای نظامی و امنیتی گستردهای را به همراه دارد. در اکثرمدل های اقلیمی که شرایط اقلیمی آینده را شبیه سازی می‌کنند به بحرانی تر شدن شرایط اشاره دارد تاکنون، فعالیتهای انسانی حدود 1 درجه سانتی‌گراد افزایش دمایی جهانی را نسبت به سطح پیش از صنعتی ایجاد کرده‌اند و اگر نرخ فعلی انتشارات ادامه یابد، احتمالاً تا سال‌های 2030 تا 2050 دمای جهانی به 1.5 درجه سانتی‌گراد افزایش خواهد یافت. این مقاله به بررسی استراتژی‌های اصلی کاهش تغییرات آب و هوا می‌پردازد، به عنوان مثال، کاهش معمولی، فناوری‌های جذب منفی و مهندسی ارتعاشات رادیواکتیو. فناوری‌های کاهش معمولی بر روی کاهش انتشار co2 مبتنی بر فسیلی‌ها تمرکز دارند. فناوری‌های جذب منفی به دنبال گرفتن و ذخیره‌سازی کربن جوی برای کاهش سطح دی‌اکسید کربن هستند. در نهایت، تکنیک‌های مهندسی ارتعاشات رادیواکتیو برای تغییر بودجه انرژی تابشی زمین به منظور استحکام‌بخشی یا کاهش دمای جهانی تغییرات ایجاد می‌کنند. آشکار است که اقدامات کاهش معمولی به تنهایی برای دستیابی به اهداف تعیین شده توسط توافق پاریس کافی نیست؛ بنابراین، استفاده از مسیرهای جایگزین ضروری به نظر می‌رسد.
The Role of Emerging Technologies in Countering Military and Security Threats of Climate Change
Dr. Ali Hanafi[1]
Abstract
Background: Due to its specific geopolitical location, the Islamic Republic of Iran is facing an increasing concentration of interconnected modern threats that require a fundamental redefinition of traditional security doctrines. This research is conducted in the context of the fact that increasing urban development (especially in metropolises), the intensity of natural hazards caused by climate change and geological subsidence, and the increasing dependence on risky technological infrastructure are emerging threats that severely challenge security survival at the national and micro levels. This, which can be seen as an objective crystallization of the gradual erosion of security structures in the face of multifaceted threats, turns ignoring preventive solutions into a direct factor in reducing national security. location in the volatile Middle East, climate change can directly impact national stability, military missions, and border security. Adverse weather conditions can damage training programs, supply chains, and critical equipment. Drought, fire, and high temperatures can affect many training activities, and the supply chain may be affected. Climate change has broad military and security implications. Most climate models that simulate future climate conditions point to a more critical scenario. So far, human activities have caused about 1°C of global warming above pre-industrial levels, and if current emissions rates continue, global temperatures are likely to rise by 1.5°C by 2030–2050. This article reviews the main climate change mitigation strategies, e.g., conventional mitigation, capture technologies, Negative and radioactive vibration engineering. Conventional mitigation technologies focus on reducing fossil-based CO2 emissions. Negative capture technologies seek to capture and store atmospheric carbon to reduce carbon dioxide levels. Finally, radioactive vibration engineering techniques make changes to the Earth's radiative energy budget in order to stabilize or reduce global temperatures. It is clear that conventional mitigation measures alone are not sufficient to achieve the goals set by the Paris Agreement; therefore, the use of alternative pathways seems essential.
Keywords: climate change mitigation, negative carbon emission technologies, climate and security threats, climate change.
[1] . Associate Professor of Climatology, Department of Geography, Imam Ali University, Tehran, Iran.
کلیدواژه‌ها
)